galegopoesia

Gargalladas

Nos cumios argallan as gaivotas 
o esquecemento das arcas,
con gargalladas solemnes
rinse do nomenclator das dúbidas
cando fan ouvear nos oídos
un vello Nordés alleo.

A terra faise nai espúrea,
espalla as pedras das mámoas
naquelas noites de xeo
e da dor aguda dos pes,
na oscuridade fendida polos pasos
e pola vaguedade cansa
das palabras ditas entre dentes
e por entre carreiros invisibeis.

Nas mans afeitas á pedra e a auga
asubía como se fose un lóstrego
un cinto de coiro;
nel vemos medrar
o medo mergullado dos larafotes
de lingoa insomne
e dos lacaceiros fillos da deserción
e do Decreto Lei,
mentres que nas ribeiras
empodrecen as dornas
e oscurécese a vontade dun faro
entre o ferro das áncoras,
facendo co seu óxido,
coa luz refrexada nas ondas
o coa tristura dos arroaces,
un finxido libro sacro
para a nova relixión dos estranxeiros.

Choran as dunas,
choran e alugan o mar as furnas;
petan nelas as rochas fuxidas a rolos
polas costas da serra
enchoupada pola saraiba
e asasinada polo lume,
pedras que son recordo
dun altar pagán
albiscado entre o granito
e nos secos manantiais dos devanceiros.

Coas unllas estragadas
pecharemos a brétema nos confurcos
coas chaves dun ceo rachado
polos coitelos do inverno,
mentres nos cumios
seguirá a escachar o aire
a bulra solemne das gaivotas.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *